Por mbreti, nga tepria e lumturisë, bëri një gabim: ai ftoi vetëm dymbëdhjetë nga trembëdhjetë Zanat e Fatit që rronin në Liqenin e Komanit. E trembëdhjeta, Zana e Harruar, e quajtur Mallakastra , u ofendua rëndë.
Dhe Zana Mallakastra, kur e pa këtë, buzëqeshi për herë të parë. Sepse ajo nuk kishte mallkuar – ajo kishte dhuruar të vërtetën .
Në mëngjes, Rozafa thoshte: “Do të qëndis një yll të kuq në pëlhurë.” Por në të njëjtin moment, zëri i saj i dytë (që vetëm ajo e dëgjonte) bërtiste: “Do të pres yllin në copa!”
Gjysma e parë kuptoi: liri nga mallkimi . Gjysma e dytë kuptoi: liri nga jeta vetë .
– e qetë, e dashur, qëndiste me ar. Rozafa e Zezë – e vrullshme, e drejtë deri në mizori, e cila mbante thikë në brez.
Për herë të parë, në gjumin e tyre të gjatë, Rozafa e Bardhë dhe Rozafa e Zezë ëndërruan të njëjtën ëndërr: një urë mbi lumë, të ndërtuar me gurë të bardhë dhe të zinj të përzier.
Kalorës erdhën nga Thesprotia, nga Korça, nga Ulqini. Ata puthnin ballin e Rozafës së Bardhë – ajo nuk lëvizte. Ata puthnin dorën e Rozafës së Zezë – ajo rrinte si gur.
Në agim, Rozafa e Bardhë hapi sytë dhe tha: “Unë jam ajo që fal.”
Ai tregoi: “Ajo nuk ishte e çmendur. Ajo ishte e vërtetë. Sepse çdo shqiptar ka dy shpirtra – njëri këndon për bukurinë, tjetri këndon për hakmarrje. Dhe të dy janë të shenjtë.”