Suot ko yung best ko. Yubg hindi gaanong lukot na damit. Nag-ayos ng buhok. Naglagay ng pabango.
Pero sabi ko na lang, "Ely."
"Sabi ko kasi…" nanginginig boses ko. "Sabi ko kung sasabihin kong ako yun, baka hindi mo ako pansinin. Kasi ako si Ely. Yung panget. Yung laging nasa tabi-tabi. Yung gumawa ng group project niyo. Yung walang pangalan sa credits." DIARY NG PANGET 2.txt
Pero alam niyo ba yung feeling na kahit anong gawin mong kabaitan, yung mukha mo unang nakikita? Yung tipong sasagutin mo yung tanong ng teacher, tama naman, pero pagtingin sayo ng kaklase mo, parang sinasabi ng mata nila, "Ah, ikaw pala yung panget na yun." Suot ko yung best ko
Post ko nung araw na yun (sa private account ko, syempre): "Tumulo yung hair dye sa noo ko. Mukha akong tinubuan ng chocolate bar." Naglagay ng pabango
Pero dahil napagod na akong maging "Panget" na may diary. Gusto ko na lang maging "Ely" na nabubuhay. Hindi maganda. Hindi gwapo. Hindi remarkable.